برفچال Barfchal
وبلاگ جدید و مفید به نام www.yilmaza.blogfa.com
عکس بالا مربوط به برنامه صعود گروه کوهنوردی دومان (مه) به قله دماوند
از سمت راست آقایان : رضایی -محبوبی-قره باغی-هاشمی نژاد-آرش-خانم هاشمی نژاد-اسکندری - ابراهیمی-و خانم و آقای نجفیان-
عکاس : محسن محمودیزاده فرطوری
مقاله محمد حسن نجاریان
ديواره علم كوه و درسي از يك حادثه
برای دیدن بر روی شماره های زیر کلیک کنید 
براي بزركتر ديدن عكسها بر روي شماره ها كليك نماييد.
|
|
|
|
شيوه صحيح گام برداشتن در كوه
قبل از هرچيزي بد نيست بدانيم که تنها راه جلوگيري از ساييدگي مفاصل زانو علاوه بررعايت نکات زير ، تقويت ماهيچه هاي چهار سر زانو ( بالاي زانو ) مي باشد. بهترين تمرين براي تقويت اين ماهيچه ها ، دويدن هاي منظم و مناسب مي باشد.اگر زمان ومکان مناسبي براي دويدن نداريد مي توانيد از روش ساده و بسيار کارآمد زير استفاده کنيد :
برروي يک صندلي بنشينيد ؛ جفت پاهاي خود را بالا بياوريد و آنها را صاف در مقابلتان قرار دهيد. چند ثانيه اي نگه داريد و بعد رها کنيد و دوباره تکرار کنيد. روزهاي بعد مي توانيد با قوي تر شدن ماهيچه هاي پا ، مدت بيشتري آنها را بالا نگاه داريد و يا حتي وزنه هاي کمي مثل کتاب يا بالشت بر روي آن قرار داريد و تعداد دفعات تکرار را افزايش دهيد.
با رعايت يك سري قواعد ساده مي توانيم با گام برداري صحيح و تقسيم انرژي مناسب از آسيبهاي رايج ورزش كوهنوردي اجتناب كنيم. خيلي از دوستان همنورد را مي شناسم كه به علت رعايت نكردن همين اصول ساده ، زانوهاي خود شان را به دست فيزيوتراپها سپرده اند.
در ورزش كوهنوردي اصلي ترين تحرك بدن بر روي پا ها صورت مي گيرد و بيشترين فشار برروي مفاصل زانو و مچ پا مي باشد. رعايت كردن مواردزير موجب كاهش فشار و شوك وارده بر روي اين نواحي مي باشد:
1- هنگام را هپيمايي بايد تمام كف پا را روي زمين گذاشت و پاي باردار ( پايي كه وزن بدن را تحمل مي كند) تا حد امكان بايد به صورت مستقيم قرار گيرد تا فشار وزن بدن از روي ماهيچه ها خارج شده وبرروي استخوانها وتاندونها منتقل شود. البته در شرايطي كه مسير داراي شيب تندي بوده ومجبور به حركت مستقيم رو به بالا باشيم ناگزير از پنجه پا استفاده مي شود؛ ولي استفاده از پنجه پا به مدت طولاني باعث خستگي عضلات پشت ساق پا وكشاله ران خواهد شد واثرسويي بر تقسيم انرژي وزمان بندي برنامه خواهد داشت.
2- استفاده از باتوم تلسكوپي ، بصورت جفت، موجب مي شود كه درهر گام برداري وزن قابل توجهي از پايين تنه برداشته شود وبه بالا تنه منتقل شود وتقسيم مناسب نيرو را باعث شود. البته بايد توجه داشت كه بند باتوم به طرز مناسبي به دور مچ انداخته شود تا انگشتان دست زياد تحت فشار نبا شند. همچنين طول باتوم مي تواند متناسب با قد افراد و بسته به صعود يا فرود تنظيم شود.
3- به هنگام صعود از حركت در مسيرهاي شن اسكي بايد پرهيز كرد چرا كه با صرف انرژي زياد مسافت كمي پيموده مي شود.ولي در عوض به هنگام فرود در صورت وجود شنسكي در مسير به علت راحتي وسرعت در امر فرود مي توان از اين گونه مسيرها استفاده كرد.البته بايد به ياد داشته باشيم كه در هنگام فرود از اين مسيرها همواره پاشنه پا روي زمين قرار گيرد . همچنين به خاطر بسپاريم كه در هنگام فرود متناسب با ميزان شيب ، زانو ها را خم كرده و به صورت حالت فنري مانند به سمت پايين حركت كنيم.
4- تنفس صحيح موجب مي شود كه سلولهاي بدن به اكسيژن كافي دسترسي پيدا كنند و بدن در توليد انرژي با مشكلي مواجه نشود. البته عواملي چون ارتفاع ، ميزان رطوبت هوا وتعريق بدن ، دما ، شيب ،آمادگي جسماني و... بر نحوه تنفس وكيفيت آن تاثير مي گذارد. توصيه مي شود تا حد امكان دم از طريق بيني و بازدم از طريق دهان صورت پذيرد. چرا كه بيني به خاطر ساختار آن هواي بيرون را مرطوب ودر زمستان گرم كرده وبه سمت ريه ها هدايت مي كند و بدين ترتيب مانع از آسيب ديدن به ريه ها مي شود. البته در هنگام فعاليتهاي شديد ورزشي مي توان از دهان به همراه بيني براي تنفس استفاده كرد. همچنين بايد هر چند وقت يكبار با فشار هواي درون ريه ها را خارج كرد تا بتوان از حجم هواي مرده داخل ريه ها كاست و اكسيژن جايگزين آن كرد.
5- در كوهنوردي جمعي عواملي سرپرست ، راهنما و جلودار و هماهنگي اين سه با هم در موفقيت يك تيم بسيار مهم است. راهنما بايد به توجه به توانا ييهاي افراد وزمان مسير مناسبي را انتخاب كرده، جلودار نيز سرقدمهاي مناسبي داشته باشد و درنهايت سرپرست با هماهنگي هاي لازم باراهنما ، جلودار وعقب دار ونيز اعضاي گروه بتوانند صعود وفرود موفقي داشته باشند.
6- بهتر است شيب هاي بالاي 20 درجه بصورت زيگزاگي صعود شود. البته هر چه شيب بيشتر مي شود بايد زاويه بين دوخط زيگزاگ كمتر وطول مسير زيگزاگ باتوجه به پهناي مانور بيشتر مي شود.
7- نوع حمل كوله پشتي وميزان بار نيز در انجام يك كوهنوردي موفق نقش بسزايي دارد. اگر بار بيش از توانايي فرد كوهنورد باشد در مدت زمان كوتاهي خسته شده وبركمر وستون فقرات وي صدماتي وارد مي شود. همچنين نوع كوله پشتي نيز بسيار مهم است كه بايد با قد افراد وحتي جنسيت افراد متناسب باشد وبتواند با تقسيم بار به تمام قسمتهاي بدن ( بيشتر برروي گودي كمر) كمترين فشار را وارد كند.
به زانوهايتان فشار زيادي نياوريد تا بتوانيد يک عمر از کوهنوردي لذت ببريد.
|
|
|
|
|
|
کوه گرفتگي و اثرات ارتفاع
تعريف کوه گرفتگي:
حالتي که در اثر افزايش ارتفاع و فعاليت شديد بدني در شخص به وجود مي آيد.
مهمترين علائم کوه گرفتگي عبارتند از:
1- از دست دادن اشتها 2- افزايش غير طبيعي ضربان قلب و دم و بازدم
3- تنگي نفس 4- اختلال در سيستم گوارشي 5- سردرد شديد
6- قرمز شدن چشم ها 7- عدم تمرکز حواس 8-کاهش بينايي و شنوايي
9- تنفس شين ستوکي (chyne-stoke) که علامت ارتفاع زدگي حاد است؛ تنفس به يکباره شديد شده و بعد از چند ثانيه به حالت اول برميگردد.
اثرات ارتفاع:
تاثيرات ناشي از ارتفاع بر بدن را مي شود در دو گروه تقسيم کرد:
١- اثرات ناشي از کمبود اکسيژن
٢- اثرات ناشي از سوخت و ساز غير طبيعي و به هم خوردن تعادل اسيد و باز بدن
اثرات ناشي از کمبود اکسيژن:
۱- ادم (edema) يا خيز ريوي:
ادم ريوي ناشي از تجمع غير طبيعي مايعات بين بافت هاي ريه است.
کاهش اکسيژن از يک طرف و نياز بيشتر بدن به اکسيژن از طرف ديگه باعث افزايش حجم خون داخل مويرگ ها و همچنين افزايش فشار خون مي شود. در نتيجه فشار خون داخل حباب هاي ريوي به شدت افزايش پيدا کرده و آب به بيرون از حباب هاي ريوي نشت کرده و در فضاي بين بافت ها جمع مي شود.
انواع ادم ريوي:
الف: ادم ريوي حاد:
در ارتفاعات بيشتر از 4000 (۱) متر بروز ميکند و اولين علائم آن 6 تا 36 ساعت بعد نمودار خواهد شد. علائم آن : 1- سرفه خشک 2- تنگي نفس حتي هنگام استراحت 3- فشار بر قفسه سينه و در مراحل بعدي تب خفيف، خونريزي ريه و بهت زدگي مي باشد.
ب: ادم فوق حاد:
در ارتفاعات بيشتر از 5500 متر بروز ميکند. علائم آن شبيه ادم حاد، ولي شديد تر است. کم آبي بدن و خارش پوست علائم بعدي ادم فوق حاد هستند.
ج: ادم مزمن:
خاص افراد مقيم کوهستان است که مدت زيادي در ارتفاعات بالا زندگي مي کنند. افسردگي و چاق شدن انگشتان از علائم ادم مزمن هستند.
3- ادم مغزي:
ادم مغزي حاصل جمع شدن آب بين بافت ها و نسوج مغز است و مانند ادم ريوي نتيجه فشار بالاي خون در داخل مويرگ هاي مغزي ميباشد.
افزايش فشار خون مويرگ ها همچنين باعث پاره شدن مويرگ هاي چشمي ميشود.
مجموع اين اثرات باعث کاهش هوشياري، اغما و حتي در نهايت منجر به مرگ مي شود..
طناب برای کوه نوردی
طناب یکی از مهمترین وسایل کوه نــورد است و در حـقـیـقـت بــیـمـه کـنـنـده جــان
او می باشـد از مهمترین وســایل کـوه نورد است و در حقیقت بـیمه کنـنـده ی جان او می باشد .تا قبل از جنگ جهانی دوم طـنـاب های ساخته شده از کــنفایـتـالـیـایی و
مانیلا* عموماً مورد استفاده کوه نوردان قرار می گرفت ولی بعد از جنگ طنـاب هـای ساخته شده ازنایلون(یا آن چنان که در بعضی کشورها پیرلونیا گریلون نامیده
می شوند)یا گریلون نامیده می شوند)جانشین این طناب های طبیـعـی کمربند هــای کوه نوردی از این قاعده مستثنی هستند الیاف مصنوعـی دیـگری چون تریلون نیز مورد استفاده قرار گرفته اند ولی نسبت به انواع نایلونی طناب از کیـفـیـت نـا مـرغـوب تـری برخوردار می باشند.
انواع طناب های مورد استفاده
تنهاطنابهای ساخته شده از بـهـتـریـن مـواد و طـرح ریـزی شـده بـرای کـوهـنـــوردی
می بایست مورد استفاده قرار گیرد.کلیه طناب ها کوهنوردی لزوما" می بایستدارای
دو خصوصیت مهم و در عین حال متضاد باشند.
_ سبکی و خوش دستی طناب
_ استحکام و ضخامت طناب
دونوع طناب عمده کوهنوردی وجود دارد،که خصوصیات آن به شرح زیر میباشد:
الف)طناب کابلی
ب)طناب مخصوص کوهنوردی
طناب کابلی:این طناب از به هم پیچیدن سه طناب کوچک تر به وجود می آیـد. طنــاب های طناب های کوچک به نوبه خود از چندین رشته ی به هم پـیــوسـته تشکیل شده است،و از جمله ویژگی های آن مـی تـوان به انـعـطـاف پـذیری و استحکام فـراوان آن اشاره کرد.
طناب مخصوص کوه نوردی:این طناب متشکل از تعداد زیـادی رشـته های کـم و بـیـش یکپارچه است که سر تاسر طناب رادردرون یک غلاف قیطانی طی میکنداین نــــوع از
طناب قدرت کشش زیادی داشته،درمقابل سائیدگی مقاوم و نسبتبه سایر طناب ها
کمتر در هم می پیچند.
در هر حال ،نایلون و مواد مشابه آن نظیر پولون و گریلون ،به عنوان مواد اولیه طناب ،دارای خواص زیر می باشد:
_ سبک و نرم می باشد.
_ آب بسیار کمی جذب می نمایند.
_ اگر چه بعضی مواد شیمیایی ( مانند اسید باطری ) می تواند به آن صدمه وارد کند ولی نسبت به پوسیدگی و کپک زدن های معمولی مقاوم است.
فصل اول صعود (کلیّات)
اکثر صعود ها،به ویژه آن هایی که چندان مهم نیستند،کم هیجان تر آنند که از آن ها انتظــار می رود.یک صخره ،از فاصله ی دور ممکن است کامـلاً صـاف بـه نظر به برسد به ویژه اگـر نور آفـتاب باعث شود که برجسـتگی هــای آن دیـده نشود،ولی با کمی دقت از فاصله نزدیک می توان دید که چـنـیـن صخـره هایی
به شیارهای متعدد تقسیم شده ودارای جنبه های زیادی است.یکی از نقایص
عکس هایی که کوه نوردان میگیرند نشـان ندادن این برجستگی ها و در نتیجه
ایجاد اغراق از پرت گاهی است که در زیر پای کوه نورد قرار دارد .در حـد فـاصل چین ها،شیب های صخره ای وجود دارد که غالباً به تنوره ها و ترک ها تقسیم شده ویا به هر صورت تقریباً همیشه دارای برجستگی هایی است که بادست
و پا قابل استفاده می باشد.
طناب برای کوه نوردی
طناب یکی از مهمترین وسایل کوه نــورد است و در حقیقت بـیمه کننده جـان
او می باشـد از مهمترین وســایل کـوه نورد است و در حقیقت بـیمه کنـنـده ی جان او می باشد .تا قبل از جنگ جهانی دوم طناب های ساخته شده از کــنف
ایتالیایی و مانیلا* عموماً مورد استفاده کوه نوردان قرار می گرفت ولی بعد از جنگ طناب های ساخته شده ازنایلون(یا آن چنان که در بعضی کشورها پیرلون
یا گریلون نامیده می شوند)جانشین این طناب های طبیـعـی گـردیـدنـد.تــنــها کمربند های کوه نوردی از این قاعده مستثنی هستند الیاف مصنوعـی دیـگری چون تریلون نیز مورد استفاده قرار گرفته اند ولی نسبت به انواع نایلونی طناب از کیفیت نا مرغوب تری برخوردار می باشند.
انواع طناب های مورد استفاده
تنهاطنابهای ساخته شده از بهترین مواد و طرح ریزی شده بـرای کوهنــوردی
می بایست مورد استفاده قرار گیرد.کلیه طناب ها کوهنوردی لزوما" میبایست
دارای دو خصوصیت مهم و در عین حال متضاد باشند.
_ سبکی و خوش دستی طناب
_ استحکام و ضخامت طناب
دونوع طناب عمده کوهنوردی وجود دارد،که خصوصیات آن به شرح زیر میباشد:
الف)طناب کابلی
ب)طناب مخصوص کوهنوردی
طناب کابلی:این طناب از به هم پیچیدن سه طناب کوچک تر به وجود می آیـد. طناب های طناب های کوچک به نوبه خود از چندین رشته ی به هم پـیــوسـته تشکیل شده است،و از جمله ویژگی های آن می توان به انعطاف پذیری و استحکام فراوان آن اشاره کرد.
طناب مخصوص کوه نوردی:این طناب متشکل از تعداد زیادی رشـته های کم و بیش یکپارچه است که سر تاسر طناب رادردرون یک غلاف قیطانی طی میکند
این نوع از طناب قدرت کشش زیادی داشته،درمقابل سائیدگی مقاوم و نسبت
به سایر طناب ها کمتر در هم می پیچند.
در هر حال ،نایلون و مواد مشابه آن نظیر پولون و گریلون ،به عنوان مواد اولیه طناب ،دارای خواص زیر می باشد:
_ سبک و نرم می باشد.
_ آب بسیار کمی جذب می نمایند.
_ اگر چه بعضی مواد شیمیایی ( مانند اسید باطری ) می تواند به آن صدمه وارد کند ولی نسبت به پوسیدگی و کپک زدن های معمولی مقاوم است
پوشاک کوهنوردی باید دارای خصوصیات زیر باشد:
- حفاظت در مقابل باد ،سرما باران
- انعطاف پذیری در مواجه با شرایط متغیر کوه
- سبک و دوام
هوا عایق خوبی است بنابرین باید از پوشاکی استفاده کنیم که هوا را در خود نگه دارد .این اصل اساسی کوهنوردی است.یک یا دو وسیلهی ما ( کوله پشتی یا کلاه ) باید رنگ های روشنی داشته باشد ( قرمز یا آبی ) ،به طوری که از دور قابل رویت باشد.زیرا در صورت بروز حادثه رنگ روشن پوشاک بسیار مفید خواهد بود.از پوشاک باید خوب نگهداری نمود و هرگز نباید آن را نمدار رها کرد .
الف)بادگیر یا ضد آب :باد بدترین دشمن در کوه است بدون محافظت در برابر باد و سرما نیروی شما بسرعت و در حد خطرناکی کاهش می یابد. بادگیر دارای کلاه و آستین های درازی است و باید بحد کافی جا دار و بلند باشد تا بتوان آنرا روی چند لباس زیر پوشید و بادگیر زیپ دار مقابل حسنی که دارد این عیب را دارد که کمتر ضد باد است. از این رو بادگیرهایی که روی سینه دارای زیپ هستند و جیب بزرگ زیپ داری نیز دارند مناسب ترند در این نوع بادگیر کلاه و آستین های آن باید طوری باشد که هنگام سرما به خوبی بسته شوند و در موقع گرما براحتی حرارت بدن را دفع کنند .جنس بادگیر در عین حال که ضد باد است نباید از داخل عرق کند و حتی المقدور در مقابل آب مقاوم باشد( وینتل ، کانکس و وینکول مناسبند ). اگر در قسمت شانه و آرنج کاملاً ضد آب یا در لایه باشد بهتر است زیرا در این قسمت ها باران بیشتر نفوذ میکند.
ب) زیر پوش ، پیراهن ، عرق گیر و شال گردن. زیر پوش بلند نخی ضمن اینکه هوا را در خود حفظ میکند با بدن کمتر تماس دارد ، وقتی هم تر شدید شما را گرم نگه می دارد . عیب آ ن اینست که اگر کوله سنگینی بکشید پشت شما را خارش می دهد. پوشیدن زیر پوش پشمی یا عرق گیر سبک روی آن ، در هوای سرد یا نمناک بگرم کردن شما کمک می کند. زیر پوش نایلونی یا کتانی عرق را خوب جذب نمی کند و وقتی تر شوند بدن را سرد می کنند. پیراهن پشمی آستین بلند برای کوهنوردی مناسب است ولی باید آنقدر بلند باشد که هوا از پشت به بدن نفوذ نکند و از گردن نیز بسته شود تا هوای بیرون را وارد بدن نکند. شال گردن از این جهت که مانع نفوذ باران و هوای سرد میشود جزء پوشاک کوهنوردی بحساب می آید. کت پر بیشتر برای کوهنوردی های دشوار و سنگین مناسب است ولی در زمستان نیز برای کوهنوردی مقدماتی 0کوهپیمایی) توصیه میشود.
ج) شلوار و شلوار کوتاه. شلوار فلنل یا پشمی برای کوه پیمایی مناسب است. در شرایط زمستانی شلوار بادگیر روی آن می پوشند. شلوار کوتاه همراه با جوراب ساق بلند در بین کوه نوردان معمول است. و از این نظر که به صخره ، کرامپون یا کفش گیر نمی کند ودر حرکت کوراحت ترست نسبت به شلوار بلند مزیت دارد. شلوار کوتاه باید از زیر زانو با سگک یا دکمه بسته شود. کوه نوردان در قسمت ران شلوار جیبی برای چکش سنگ نوردی دارند. جیب های دیگر باید زیپ دار یا سر جیب داشته باشند که معمولاً قطب نما ساعت یا فیلتر دوربین در آنها می گذارند. نشیمنگاه شلوار باید با یک تیکه پارچه که آستر آن ضد آب است وصله نمود که هنگام نشستن در جاهای نمدار رطوبت به بدن نفوذ نکند. این وصله باید ضخیم و ضد باد باشد. شلوار مخملی وقتی تر شود بزودی خشک نمی شود. کتان کرک دار ضخیم برای این منظور بهتر است.
د) جوراب ( ساق بلند و ساق کوتاه ). کوهنوردان معمولاً یک جفت جوراب نازک نخی معمولی و روی آن یک جفت ساق بلند پشمی _ نایلونی و در آخر یک جفت جوراب ساق کوتاه پشمی می پوشند . در کوه پیمایی یک جفت جوراب ساق بلند کافی است. برای صخره نوردی یک جفت جوراب ضخیم کفایت می کند و خون براحتی در پا ها جریان پیدا می کند و پا سرد نمی شود. داشتن جوراب ساق کوتاه اضافی ضروری است. جوراب کتانی نازک یا نایلونی برای کوهنوردی مناسب نیست.
کفش های کوه نوردی
کفش کوه از الزامات کوه است.ربل و کفش بسکتبال به علت صدمه دیدن کف پا در مسیرهای سنگلاخی و به علت لیز خوردن در صخره های مرطوب و علفی مناسب نیستند.
پا باید در کفش راحت باشد ،زیرا کفش تنگ یا گشاد نه تنها عذاب آور است بلکه خطرناک
هم است.کفش های کوه نوردی متفاوت هستند
1)کفش کوه پیمایی یا کوه نوردی مقدماتی .این نوع کفش نباید خیلی سنگین باشد .به طور خلاصه باید دارای ویژگی های زیر باشد :
- تخت آن دو لایه بوده و روی صخره یا سنگ چسبندگی لازم را داشته باشد.
- یک یا دو شماره باید از پا بزرگتر باشد.دهنه کفش نباید تنگ یا بلند باشد زیرا در هر صورت مچ پا و ساق پا را آزار می دهد.
- تخت آن باید محکم و مختصری حالت فنری داشته و پاشنه آن پهن باشد.
- آب نباید در آن نفوذ کند.
- دور آن باید دوخته شده باشد و زبانه آن از رویه کفش جدا نباشد.
کوله پشتی
کوله پشتی ها باید دراز باشند نه پهن ، مرکز ثقل یا سنگینی آن بایست بالای کوله قرار داشته باشد نه پایین آن. ار وزن کوله روی شانه ها و ستون فقرات و کفل ها تقسیم شود کمتر خسته کننده است تا اینکه به پایین کشیده شود و شانه ها را درد آورد. جنس کوله باید محکم و ضد آب باشد. سر کوله پشتی و سر جیب ها باید بحد کافی بزرگ باشد تا مانع نفوذ بارن به داخل کوله پشتی شوند. بند اصلی سر کوله باید آنقدر بلند باشد تا اگر بخواهیم روی کوله باری اضافی( مانند چادر و بسته های نان در برنامه چند روزه ) بگذاریم بخوبی بسته شود. اگر کوله پشتی کمربند داشته باشد در موقع لغزیدن مانع حرکت انحرافی آن می شود .
سری اضافی برای نگهداری سربار و هم چنین برای بیتوته کردن مفید است کوله پشتی انواع مختلف دارد.
چادر کوهنوردی
در برنامه های چند روزه چادر نقش اساسی دارد .چه در خلال روز و چه هنگام خواب تمام برنامه در گرو چادر است. چادر کوهنوردی با دوام ، بادگیر و در عین حال سبک باشد.وزن متوسط آن با میله و میخ نباید از حدود 3 کیلو تجاوز کند.
چادر های دوپوش دو جداره معمولاً برای جلوگیری از تعرق و غلظت هوا پنجرههای کوچک توری دارند.بعضی از چادرها برای استفاده در هیمالیا ساخته میشوند.از این جهت ضد آب نیستند و برای مناطقی که اغلب باران گیر است تا برف گیر مناسب نیستند.پوشش دوم چادر باید باد گیر و ضد آب باشد.ولی جدار اصلی چادر نباید از جنس تریلن یا نایلون خالص باشد،زیرا این دو جنس مانع تهویه هوا میشوند. در هوای بارانی و سرد روکش چادر را روی آن می اندازند تا مانع نفوذ باران به داخل چادر شود.
کیسه خواب
کیسه خواب خوب برای کوهنورد سرمایه ارزنده ای است.بهترین نوع آن از نظر بهم فشردگی سبکی و گرما کیسه خواب پر قو است.پشم شیشه و پر معمولی در هوای سرد قابل استفاده نیست. کیسه خواب تریلن در مقیاس مساوی بگرمی پر قو نیست لیکن بلحاظ سهولت در شستشو و خشک شدن بعد از کیسه خواب پر قو بهترین است.کیسه خواب باید جادار و در شرایط سرما باید کلاه داشته باشد.در کیسه خواب معمولاً با نوارهای مخصوص و دکمه بهم میاید.دوخت قسمت هایی که محتوی پر قو است نباید طوری باشد که گرما را از دست بدهد.بین قسمت هایی که محتوی پر قو است پارتی شن هایی بارتفاع 5/2 سانتیمتر قرار میدهند که فضای خالی بین دو قسمت پر بوجود نیاید.در هوای سرد زیر کیسه خواب تشک های اسفنجی مخصوصی می گذارند که آب به خود جذب نمی کند و عایق سرما نیز هست.قطر این تشک ها از 2 سانتی متر تجاوز نمی کند.
تفاوت کوه نوردی در زمستان و تابستان
در زمستان و اوايل بهار کوهنوردی به واسطه ی وجود برف و يخ مشکل تر اسـت و بایـــد آن را جدی گرفت.در ارتفاع بالای چهار هزار متر شرايط قطبی حکم فرما است و به همين دليل آمادگی،توان و استقامت بيشتری در مقايسه با فصول ديگـــر دارد. کوچک ترين بی احتياتی باعث صدمات و خطرات جدی می شود.به همين خاطر تلفات اين دو فصل بســـيار زياد است. وزش باد سرد خيلی زود باعث بيحس شـدن اعضـاء شما می شود، مگر اينکه ضد باد خوبی داشته باشيد و مرتب حرکت کنيد. در زمستان و اوايل بهار يک روز آفتابی و بدون باد تبديل به کولاک و يا باران می شود. برف، مسير يابی را فوق العاده مشکل می کند و نه تنها راهها بلکه تکه سنگها را نيز می پوشاند.اگر چه غفلت و بی توجهــــــــــی در تابستان چندان خطرناک نیست ولی در زمستان اگر با فوت و فن کوهنوردی آشنا نباشــد خطر مهلکی به شمار می رود و بالاخره طول روز در زمستان کوتاه(کمتر از8 ساعت) و شبها بسيار طولانی است(16 ساعت). بنابراین خيلی زود در اين فصل با تاریــــــــــــــکی روبرو میشوید. از شب زنده داری اضطراری در اين فصل بهر قیمتی که شده باید خــــــودداری کرد.تفاوتهای اساسی ذکر شده در بالا بین شرايط زمستانی و تابستانی گاهی اوقـــــــــات مشهود و بارز نبستند. مثلاً در زمستان در دره (ارتفاع کم) هوا مانند تابستان بسيار گرم است در حالیکه در ارتفاع دو هزار متری و بیشتر کاملاً سرد می باشد اگر توده های ابــــر در ارتفاع پايين سیر کنند، برف و يخ در قسمت بالای کوه و احتمالاً دیده نمی شود و کــوه نوردان کم تجربه ممکن است با تجهیزات ناکافی عازم ارتفاعات شوند در حالیکه با ايــــن عمل خود دست به کار خطرناکی زده اند و نتیجه ی آن تلفات و ضایعاتی است که همگـــی کم و بیش با آن برخورد کرده ايم يا لااقل شنیده ايم.
از طرف دیگران در زمستان کوه روی بسيار دلچسب و فرح انگیز است. توده هـــــای برف، کوهها و تپه ها را به شکل زیبائی آراسته میسازد. مسیری که در تابستان سخت و کشنده است در این فصل صاف و هیجان انگیز میشود کوهها به نظر بزرگتر می آیـــــد و ممکن است کوه نوردان مبتدی را وسوسه کند. ولی بهتر است در شرایط برفـــــــــــی به ارتفاعات نرویم و در دامنه های کوهها و تپه های مجاور به کسب تجربه بپردازیم، زیــــرا در شبهای تند و کوه نوردی در ارتفاعات بالا مخصوص کوهنوردانی است که روی برف و یخ تجربه دارند و به هیچ وجه منمناسب کسانیکه تجربه محدودی در کوهنوردی های مقدماتی دارند نیست. حتی در مسیرهای خیلی ساده زمستانی ممکن است ما با شرایـــــط سخت صعود از یخ و برف مواجهه شویم و اصولا" ارتباط نزدیکی بین آنها وجــــــود دارد.
بهمین جهت لازم است که از افراد با تجربه به منظور یادگیری فنون و تکنیکهای یخ و برف کمک بگیریم .
تجهيزات زمستانی کوه پيمايی . در زمستان و اوایل بهار تمام وسایل تابستانــی بــــه اضافه تجهیزات لازم برای مقابله با شرایط یخ و برف بشرح ذیل لازم میاید: یخ شکن یا کرامپون (1)، رکاب برفی ، دستکش ، عرق گیر اضافی ، شلوار و کاپشن ضد باد ، رکاب برفی ، کت بر ، عینک کوه ، کلنگ کوهنوردی ( به تعداد ) لنگر برف (2) بعنوان تکه گاه برای صعود از شیب های تند و چکش یخ شکن که آنرا میتوان مطابق شکـــلهای (15) در مواقعی که احتیاج بدان نیست پشت کوله یا فاصله بین کوله و پشت قرار داد. از کلنگ کوهنوردی نباید بعنوان چوب دستی یا عصا استفاده کرد چون نه تنها آهنگ حرکت شما را بهم میزند بلکه نوک آنرا کند می نماید .
بردن عده ی زیادی از افراد بی تجربه بخصوص افراد جوان در ارتفاعات ، کوهپایه ها و در هوای نا مساعد زمستان کار عاقلانه ای نیست. بهتر است که برنامه ها را در تابستان که شرایط مساعد است انجام داد. ولی اگر صعود اجتناب نا پذیر است مسیرهای کــــــــم ارتفاع را انتخاب کنید بویژه اگر برف و یخ ارتفاعات کوه را پوشانده باشد. فردی کــــــــه مسئولیت سرپرستی گروه بی تجربه ای را در یک صعود زمستانه برعهده میگیرد بایـــــد، کوه نوردی شایسته بوده و حداقل دو سال با گروههای متشکل کوهنوردی همکــــــــــاری داشته و بتواند در شرایط مختلف با کلنگ ، لنگر برف و طناب کار کند. باید بداند در چــه شرایط و در چه مسیرهایی بروی برف سر خورد ، یا اسکی نمود ودر چه مواقعی نبایـــــد باین کار مبادرت نماید . در هنگام سرسره بروی برف علاوه بر داشتن مهارت و آشنائی با تکنیک های آن ، شرایط برفی را هم باید در نظر گرفت بسیاری از حوادث ناگوار ناشی از عدم توجه به یکی از دو عامل فوق بوده است.
شرايط برف و يخ
شرايط آب و هوا در زمستان بسيار متنوع است.يک باد گرم ممکن است خيلی زود بـــرف ها را ذوب کند يا باعث باران شود.يخ زدن مسير های کوهنوردی نتیجه آب شدن برف در اثر همین باد گرم و یا باران و یخ زدن دوباره ی آن است.روزهای گرم و شب های سـرد باعث پودر شدن برف می شود که در این صورت کوه نوردی بسیار راحت است.با عمـــــل مداوم آب شدن برف،و یخ بستن دوباره ی آن،برف محکم می گردد.اگر این پوشش ادامه پیدا کند،نتیجه ی آن برف سخت و یخ است.در ارتفاعاتی که برف نمی بارد در اثر برودت و وزش باد حتی روی صخره ها ممکن است قشری از یخ به وجود آید.به نظر بیشتر مردم درجات شیب برف بیش از واقع به نظر می آید.در این جا به لحاظ اهمیتی که شیب های برفی در کوهنوردی دارند به ذکر طبقه بندی درجات شیب برف می پردازیم.
تا 15 درجه شیب ملایم
25-35 شیب متوسط
35-50 شیب تند
بالای 50 درجه شیب بسیار تند
فرود
